Nowe zdjęcia w dziale judaika

Cmentarz żydowski, Bródno, Warszawa.


Pośrodku dzikiego lasu odkrywamy największe na świecie składowisko macew – to wszystko co pozostało na powierzchni ziemi z jednego z największych cmentarzy żydowskich na świecie. Pomiędzy 1743 a 1940 r. pochowano tu około 250 000 osób. Cmentarz podzielony był na 86 sektorów a jego powierzchnia wynosiła 14,6 ha. Obecne ogrodzenie chroni działkę o powierzchni 13,5 ha. Niestety część cmentarza pozostaje poza władaniem Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie przez co szczątki i miejsce pochówku kilku tysięcy osób wystawionych jest na permanentne bezczeszczenie...


Źródło: https://warszawa.jewish.org.pl/pl/dla-zwiedzajacych/warszawa/brodno/

Cmentarz żydowski, Otwock, Karczew Anielin.

 

Początki osadnictwa żydowskiego w Otwocku przypadają na lata osiemdziesiąte XIX wieku. Jednym z pierwszych otwockich Żydów był cadyk Kalisz Symcha Bunem - wnuk słynnego Izraela Icchaka Kalisza z Warki - z inicjatywy którego wzniesiono dom studiów religijnych. Specyficzny, korzystny mikroklimat, lasy oraz bliskość rzeki Świder sprawiały, że miasteczko szybko stało się popularnym letniskiem i ośrodkiem uzdrowiskowym dla Żydów z różnych zakątków Polski. Wielu z nich przyjeżdżało tu w poszukiwaniu ratunku w walce z gruźlicą. Z myślą o nich w Otwocku powstały liczne pensjonaty, lecznice i sanatoria z kuchnią koszerną. Zaspokojeniu ich potrzeb duchowych służyły synagogi i domy modlitwy. Mieszkali tu także znani cadycy, związani z dynastiami chasydzkimi z Parysowa, Mszczonowa, Dęblina, Kozienic. W mieście działało wiele żydowskich stowarzyszeń i organizacji o charakterze społeczno-politycznym i religijnym. Już w latach dwudziestych udział Żydów w ogólnej liczbie kuracjuszy sięgał około 76%. Przed wybuchem II wojny światowej w Otwocku na stałe mieszkało 10.689 Żydów, co stanowiło 55% całej populacji miasta. Większość z nich w sierpniu 1942 roku zgładzono w obozie w Treblince.

Początkowo wyznawcy judaizmu z Otwocka grzebali swych zmarłych na cmentarzu w Karczewie. W początkach XX wieku, wraz z rozwojem liczebnym społeczności żydowskiej Otwocka i ukonstytuowaniem się niezależnej gminy wyznaniowej, założono nowy cmentarz, zlokalizowany na południe od Otwocka, w obecnych granicach administracyjnych Karczewa, pomiędzy ul. Andriollego i ul. Czerwona Droga. Jest to miejsce pochówku nie tylko stałych żydowskich mieszkańców Otwocka, ale też tych kuracjuszy, którzy daremnie szukali pomocy w miejscowych szpitalach i sanatoriach.

Okres Zagłady cmentarz przetrwał w relatywnie dobrym stanie. Po wyzwoleniu opuszczona nekropolii powoli popadała w zapomnienie i niszczała. Rozwijająca się roślinność pochłaniała kolejne partie cmentarza, znikały też nagrobki, wykorzystywane jako materiał budowlany czy tarcze ścierne w szlifierkach. Niektórzy mieszkańcy twierdzą, że część macew skradziono i po zeszlifowaniu wykorzystano jako płyty nagrobne na miejscowym cmentarzu katolickim. Wiele grobów zostało rozkopanych w poszukiwaniu kości, odsprzedawanych później studentom medycyny, praktykującym w otwockich szpitalach.
Kres dewastacji położyli lokalni społecznicy - między innymi nauczycielki z miejscowego liceum: Katarzyna Kałuszko, Maria Bołtryk, proboszcz ks. Wojciech Lemański oraz Zbigniew Nosowski, redaktor naczelny pisma "Więź" - którzy w 2002 roku powołali do życia Komitet Pamięci Żydów Otwockich i Karczewskich. Z inicjatywy Komitetu podjęto prace porządkowe na cmentarzach żydowskich w Otwocku oraz pobliskim Karczewie. W pierwszym etapie prac oczyszczono teren nekropolii, jednocześnie karczując krzewy i drzewa zarastające cmentarz.

 

Dzięki wysiłkom mieszkańców Ośrodka Readaptacyjnego Ministerstwa Zdrowia w Anielinie i grupy baptystów z USA granice nekropolii zaznaczono układając granitowe głazy.

 

W 2007 roku zespół młodych ludzi związanych z warszawską Gminą Wyznaniową Żydowską wykonał spis nagrobków. Wyniki inwentaryzacji - dane personalne zmarłych, zdjęcia i opis lokalizacji grobów - zamieszczono na stronie internetowej http://cemetery.jewish.org.pl/otwock/.

 

Źródło: http://cmentarze-zydowskie.pl/otwock.html

Tykocin – ślady po żydowskich mieszkańcach

75. rocznica powstania w getcie warszawskim – obchody alternatywne

50. rocznica Marca '68
Warszawa, Dworzec
Gdański – „Spakowani, czyli skrócona historia o tym,kto czego nie zabrał”, scenariusz i reżyseria: Agata Duda-Gracz

Wizyta rodziny żydowskiego pisarza, laureata nagrody Nobla Isaaca Bashevisa Sigera, sierpień 2013 r. Na zdjeciach syn Israel Zamir, wnuk Noam Zamir, wnuczka Meirav Hen i prawnuk Avichai Hen

Hachnasat Sefer – Przywitanie Tory. Dar od Young Israel Synagogue of Clevlend dla Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Warszawie został przeniesiony z Żydowskiego Instytutu Historycznego do Synagogi Nożyków. Na zdjęciach m.in.  Naczelny Rabin Polski Michael Schudrich i szef  Gminy Piotr Kadlčik. Czerwiec 2013 r.

Niemiecki nazistowski oboz zagłady w Bełżcu

Leżajsk, do którego co roku na rocznicę śmierci cadyka Elimelecha przyjeżdżają chasydzi

Ślady po getcie warszawskim odkryte w Parku Krasińskich podczas poszukiwania archiwum Bundu